Beiteddine Paleis
Door: Henk
Blijf op de hoogte en volg Henk
03 November 2019 | Libanon, Beiroet
Zo, alweer de laatste dag in Libanon. Het weekje is ook zo weer voorbij.
Maar ik had nog tijd vandaag om een paar dingen te bekijken en als eerste vond ik het Beiteddine Paleis toch wel een must, als je in Libanon bent.
Het gaat om negen uur open en ik was er om half tien.
Zoals (bijna) gebruikelijk, waren er geen andere toeristen.
Dit paleis of kasteel is door emir Bashir Shibab II hier neergezet als een soort van veilig haven voor hemzelf, omdat hij regeerde als een despoot. Hij schuwde geen enkele executie en ook het doorsnijden van kelen scheen een bijzondere hobby van hem te zijn.
Dit paleis moest echter wel iets bijzonders worden.
De bouw startte in 1788 en tot het af was, waren we dertig jaar verder. De architectuur kwam voor rekening van Italianen, de steenhouwers kwamen uit Syrië (Aleppo en Damascus). De emir verbleef hier tot 1840, omdat hij moest vluchten voor de Engelsen en Ottomanen, omdat hij in het geheim een pact had gesloten met de Egyptische Pasha.
De Ottomanen gebruikten het paleis op dezelfde manier en gedurende het Franse mandaat alhier, gebruikten ook zij het paleis als gouvernementaire uitvalsbasis.
Nadat Libanon zelfstandig werd in 1943, maakte de nieuwe president dit zijn zomerverblijf en deze traditie wordt zelfs tot nu in ere gehouden.
Dit paleis is wel een hoogstandje ten aanzien van ontwerp, gebruikte materialen, de talloze mozaïeken, die overal waren aangelegd en afwerking.
In de directe omgeving zijn door Bashir nog drie paleizen gebouwd, voor elke zoon één. Daarvan is er nog maar één over en thans in gebruik als hotel.
Ben er nog even heengereden en dat zag er niet verkeerd uit.
Het paleis bestaat uit drie delen. Na binnenkomst, kom je uit op een groot plein.
Het heeft een lengte van 100 meter en was bedoeld als ontmoetingsplaats voor gasten en ruiters, maar ook voor grotere bijeenkomsten.
Aan de rechterkant gastenverblijven. In die tijd was het mogelijk als gast te arriveren en je was pas na drie dagen verplicht je identiteit kenbaar te maken.
Hierboven nog een galerij, nu een museum, maar wegens renovatiewerkzaamheden, gesloten.
De middensectie is rijkelijk versierd met mozaïeken, maquettes en oosters meubilair.
Loop je verder, dan kom je uit in het laatste gedeelte en voor het hoofdgebouw ook weer een plein, met werkende fontein.
In dit gebouw, de keukens (er kon voor 500 man gekookt worden), harems, hammams (open voor publiek en indrukwekkend mooi) en privé verblijven.
Alle privé vertrekken waren ingericht met de meubels van toen, zodat het bijna bewoond aandeed.
Ik heb er heel wat foto's geschoten, echt de moeite waard. En als je ooit besluit naar dit land af te reizen, mag deze plek niet ontbreken op de Libanese bucketlist.
Daarna ben ik terug gereden naar Beiroet om toch nog even door de Armeense wijk Bourj Hammoud te lopen. Veel toeristen missen dit stukje Beiroet.
Ik vond er niet veel aan. Veel winkels waren vanwege zondag, gesloten. Als die open waren geweest had het er een stuk levendiger uitgezien.
Vlakbij een Mac, daar een cheeseburger gehaald en de auto weer afgetankt en terug naar het hotel. Daar heb ik nog even twee uurtjes de tijd om alles in gereedheid te brengen voor de terugreis.
Mijn plan is om rond vijf uur naar het vliegveld te rijden. Ben ik ruim voor half zes, auto inleveren, is ook altijd weer even zoeken en dan inchecken, door de douane en wachten op Transavia. Vertrek hier 20:35, Nederlandse tijd 19:35 uur.
Het zit er weer op.
Maar ik had nog tijd vandaag om een paar dingen te bekijken en als eerste vond ik het Beiteddine Paleis toch wel een must, als je in Libanon bent.
Het gaat om negen uur open en ik was er om half tien.
Zoals (bijna) gebruikelijk, waren er geen andere toeristen.
Dit paleis of kasteel is door emir Bashir Shibab II hier neergezet als een soort van veilig haven voor hemzelf, omdat hij regeerde als een despoot. Hij schuwde geen enkele executie en ook het doorsnijden van kelen scheen een bijzondere hobby van hem te zijn.
Dit paleis moest echter wel iets bijzonders worden.
De bouw startte in 1788 en tot het af was, waren we dertig jaar verder. De architectuur kwam voor rekening van Italianen, de steenhouwers kwamen uit Syrië (Aleppo en Damascus). De emir verbleef hier tot 1840, omdat hij moest vluchten voor de Engelsen en Ottomanen, omdat hij in het geheim een pact had gesloten met de Egyptische Pasha.
De Ottomanen gebruikten het paleis op dezelfde manier en gedurende het Franse mandaat alhier, gebruikten ook zij het paleis als gouvernementaire uitvalsbasis.
Nadat Libanon zelfstandig werd in 1943, maakte de nieuwe president dit zijn zomerverblijf en deze traditie wordt zelfs tot nu in ere gehouden.
Dit paleis is wel een hoogstandje ten aanzien van ontwerp, gebruikte materialen, de talloze mozaïeken, die overal waren aangelegd en afwerking.
In de directe omgeving zijn door Bashir nog drie paleizen gebouwd, voor elke zoon één. Daarvan is er nog maar één over en thans in gebruik als hotel.
Ben er nog even heengereden en dat zag er niet verkeerd uit.
Het paleis bestaat uit drie delen. Na binnenkomst, kom je uit op een groot plein.
Het heeft een lengte van 100 meter en was bedoeld als ontmoetingsplaats voor gasten en ruiters, maar ook voor grotere bijeenkomsten.
Aan de rechterkant gastenverblijven. In die tijd was het mogelijk als gast te arriveren en je was pas na drie dagen verplicht je identiteit kenbaar te maken.
Hierboven nog een galerij, nu een museum, maar wegens renovatiewerkzaamheden, gesloten.
De middensectie is rijkelijk versierd met mozaïeken, maquettes en oosters meubilair.
Loop je verder, dan kom je uit in het laatste gedeelte en voor het hoofdgebouw ook weer een plein, met werkende fontein.
In dit gebouw, de keukens (er kon voor 500 man gekookt worden), harems, hammams (open voor publiek en indrukwekkend mooi) en privé verblijven.
Alle privé vertrekken waren ingericht met de meubels van toen, zodat het bijna bewoond aandeed.
Ik heb er heel wat foto's geschoten, echt de moeite waard. En als je ooit besluit naar dit land af te reizen, mag deze plek niet ontbreken op de Libanese bucketlist.
Daarna ben ik terug gereden naar Beiroet om toch nog even door de Armeense wijk Bourj Hammoud te lopen. Veel toeristen missen dit stukje Beiroet.
Ik vond er niet veel aan. Veel winkels waren vanwege zondag, gesloten. Als die open waren geweest had het er een stuk levendiger uitgezien.
Vlakbij een Mac, daar een cheeseburger gehaald en de auto weer afgetankt en terug naar het hotel. Daar heb ik nog even twee uurtjes de tijd om alles in gereedheid te brengen voor de terugreis.
Mijn plan is om rond vijf uur naar het vliegveld te rijden. Ben ik ruim voor half zes, auto inleveren, is ook altijd weer even zoeken en dan inchecken, door de douane en wachten op Transavia. Vertrek hier 20:35, Nederlandse tijd 19:35 uur.
Het zit er weer op.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
