Van Tallinn naar het eiland Hiiumaa

Na weer een goed ontbijt, dit keer om kwart over zeven, was ik mooi op tijd voor mijn vertrek naar Rohukula, vanwaar de veerboot naar het eiland Hiiumaa zou vertrekken om 11:30 uur.
Er was verder niemand voor het ontbijt, dus kom ik wat foto's schieten van deze 13-de eeuwse (ontbijt)kelder.
De, van oorsprong Italiaanse, gastvrouw van gisteren was er ook weer en ze wist nog precies wat ik gisteren had besteld.
Daarna laatste dingen ingepakt en de auto gehaald. Die even voor de deur gezet, spullen inladen en op pad.
O ja, de tank is ook nog bijna leeg, dus even tanken. Benzine 98 is hier €0,15 duurder dan in de andere Baltische staten. Diesel kost hier ook nog gewoon een eurootje.
Het is ongeveer anderhalf uur rijden en dat klopte precies, ik was er om kwart over tien. Ik was in ieder geval de eerste auto. Kaartje gekocht, € 13,20 en ik stond als eerste en enige auto klaar om de ferry op te rijden.
Koffie gehaald en dan dom wachten.
Om 11:15 meerde de boot aan, en er kwamen nogal wat auto's van de boot af.
Toen wij allemaal op de boot stonden, was er nog plenty ruimte beschikbaar.
Aan de overkant, waar we na 75 minuten aankwamen, was het andere koek.
Daar stond me toch een rij auto's te wachten. Die konden nooit allemaal mee in één keer.
Ik ben eerst even naar de zuidkant van het eiland gereden, daar is nl. een Nationaal Park. Veel wijzer werd ik er niet van. Wel veel jeneverbesstruiken.
Op naar Kãrdla. Het grootste dorp van het eiland met maar liefst 3281 inwoners.
Er is een museum, tuurlijk, er is altijd wel ergens een museum. Dit museum heet het Long House museum. Het oorspronkelijke huis stamt uit 1830.
Het huis heeft een lengte van 60 meter en hier woonden vroeger de directeuren van een textielfabriek. In WO II is het platgebrand.
In het museum nu een overzicht van de textielfabriek, een gereconstrueerd arbeidershuisje, werk van lokale kunstenaars en een collectie van militaire medailles.
Ben niet binnen geweest.
Daar vlak in de buurt had ik een wandeling gevonden van iets meer dan vier kilometer en blijkbaar was die nog aardig nieuw, want de bordjes zagen er nieuw uit en het oad was nog niet echt goed zichtbaar. Ik moest op de rode stippen op de bomen navigeren. Op enig moment hield het pad op. 'Tot zover tot nu toe gekomen' dacht ik, maar opeens zag ik in de verte toch weer een rode stip op een boom. Mijn navigatie app vond geen enkel wandelpad in de buurt, maar ik ben maar doorgelopen en inderdaad na ruim een half uur lopen kreeg ik de indruk, dat de weg terug er aan zat te komen. Uiteindelijk klopte het allemaal wel.
Door naar de Hill of Crosses. Hé, eerder gezien. Nou dit stelde niks voor.
Maar had wel een andere achtergrond.
In de 18-de eeuw, woonden in het noorden van dit eiland, veel Zweden. Op last van Catherina de Grote, moesten de meesten verkassen naar de Oekraïne, voor een 'beter leven'. De laatste 1000 Zweden, die vertrokken, hielden hier in 1781 nog een samenkomst, ter afscheid van Hiiumaa.
Iets ten noorden hiervan de eerste van drie vuurtorens, Tahkuna Lighthouse geheten.
Deze stamt uit 1874 en is 43 m hoog. Op het uiterste landpuntje staat een monument ter nagedachtenis van de scheepsramp met de MS Estonia in 1994. Eigenlijk ter nagedachtenis van de kinderen op dit schip. Daarvan overleefde er niet één.
De bel is om die reden dan ook verfraaid met afbeeldingen van kinderhoofdjes.
Alleen bij gelijke windkracht en richting als in 1994, belt de bel.
Door naar vuurtoren twee. Kõpu Lighthouse. Deze is een stuk ouder en staat ook niet direct aan zee. De basis, uit begin 16-de eeuw, is vierkant en was minder hoog dan de 36 meter, die hij nu is. In den beginne stookten ze vuren op de toren, in 1845 is ie herbouwd, d.w.z. de basis bleef hetzelfde, maar daarop is een ronde toren met een lampje bovenin neergezet.
In 1963 is het een automatisch werkende vuurtoren geworden.
De laatste en ook de minst hoge met 29,5 m, is de Ristna vuurtoren. Deze vuurtoren is van Franse makelij en werd in 1874 per schip vanuit Frankrijk aangevoerd net als trouwens de Tahkuna vuurtoren.
Daarna tijd om mijn onderkomen te gaan opzoeken. Het Dagen Haus. Sobere kamer, geen luxe te bekennen, geen restaurant, ontbijt vanaf NEGEN uur en slechte WiFi in de kamer.
In een nabij gelegen dorpje, vond ik via Google Maps een viertal eetgelegenheden. Allemaal gesloten. Ik had ook geen zin om minimaal 20 km te gaan rijden voor wat anders, dus naar de COOP en muesli bolletjes gehaald en wat vruchtenyoghurt.
Morgen zit ik weer vier sterren, maar de overgang van 5 naar 2 sterren is wel groot. Gelukkig maar één nacht. Hier is verder ook niet zo veel keus aan hotels èn het moet niet al te ver van de veerdienst in Sõru liggen. Nou, aan dat laatste voldoet dit guesthouse aan, het is 20 minuten rijden.