Vijf dagen Sahara woestijn.

Ik werd 5 november om 19:00 uur opgehaald vanuit het hotel, om naar het vliegveld gebracht te worden. Half uurtje rijden en ik was er dus op tijd, de vlucht ging om 23:20 uur.

Eerst alle bagage al bij de ingang van de hal door de scan. Door naar de incheckbalie. Tas afgegeven en door naar boven voor de security. Eerst weer paspoortcontrole in combinatie met de boarding pass. Buitenlanders moeten dan ook nog een kaartje met je gegevens invullen en daar wordt vervolgens ook nog heel lang naar gekeken. We hebben het hier over een binnenlandse vlucht.

Croissant en een Coca Cola gehaald en dan dom wachten.

Met een bus naar het vliegtuig en met een kleine vertraging landde ik 1500 km verderop in Djanet.

Bij binnenkomst bij de bagage stond een politieagent de paspoorten van de buitenlanders in te nemen. 'Krijg je zo terug, als je je bagage hebt.'

Iedereen behalve ikzelf. Er bleek niemand te zijn om me op te halen. Ik moest mee met de politie en uitleggen, dat ik toch echt wat geboekt had.

Één agent sprak Engels en die wist na wat telefoontjes te melden, dat de chauffeur lag te pitten. De agent heeft me uiteindelijk naar het hotel gereden. Inmiddels 03:00 uur.

De agent hier in het zuiden kwam de volgende dag zijn excuses maken. Heel vervelend, maar de betreffende man was plots verhinderd door familieomstandigheden. Ja ja.

Kort nachtje dus en om zeven uur weer in de benen, niet veel later een ontbijt en Salah kwam, zoals gezegd, zijn excuses maken.

De Land Cruiser (bouwjaar 1995) stond reeds voor de deur en om half negen zijn we vertrokken.

Een chauffeur en de kok. Het eerste stuk naar het zuiden was asfalt, en waar de markering stopt, begint de Tadrart. Het hele gebied heet Tassili N 'Ajjer.

Wat we de afgelopen dagen doorkruist hebben ligt in de hoek met Libië, Niger en Algerije. Volgens de app van BZ zou dit een rood gebied moeten zijn, maar ik heb alleen geel zand gezien.

Nee hoor, compleet veilig hier, maar er is hier niks. Geen telefoon verbinding, geen stroom, echt helemaal niks.

Maar, als je hier rondgereden wordt, kom je wel meer terreinwagens tegen, dus er is uiteindelijk altijd wel ergens hulp te krijgen. Ze kennen mekaar ook allemaal wel.

De eerste stop richting het zand, was nog langs de asfaltweg. Lunch.

Man, en dat duurde. Die twee gasten bunkerden heel wat eten weg, dus ik dacht nog, die hebben geen ontbijt gehad.

Lunch was veel groen, sardines uit blik, en voor mij nog een flesje Coca Cola. Salah had me, op mijn verzoek, tien flesjes meegegeven. Na elke maaltijd een flesje, dat scheelt ziek worden.

En dan sta je daar twee uur. En de rest van de dagen precies hetzelfde. Ik las mijn boek in de lunchpauze dus ook maar.

Rond vijf uur werd de eerste bivak plaats bereikt. Ik kreeg een tentje en een matras, een goed warme slaapzak had ik zelf meegenomen.

Het was zo'n twee seconden tent, behalve bij mij.

Avondeten was soep en nog wat anders. Je moet wat eten. De kok was wel erg hygiënisch en ik ben derhalve niet ziek geweest en ook aan de dunne geraakt. Compliment aan de kok.

Maar dan, ze spraken geen woord Engels, alleen Frans en Arabisch.

Met de beperkte Franse woordenschat van mijzelf en daardoor niet het vermogen heb, om een gesprek aan te gaan, was ik veelal op mijzelf aangewezen.

Als we bij een rotstekening stopten, riepen ze olifant in het Frans, of giraf, en mijn antwoord was dan 'oui'.

Einde conversatie.

Ik kwam toevallig nog een stel tegen uit Amsterdam en die hadden twee auto's en Engels sprekende gidsen. Het kan dus wel.

Een auto ging vooruit en zette het kamp op, incl. hun tent.

Voor het avondeten maakten ze koffie voor me, na het eten kroop ik maar de tent in. Ik had gelukkig nog een boek meegenomen.

Maar dan de landschappen. Overweldigend mooi. Geel zand, roze zand en roodachtig zand, rotsformaties, een verspreide boom, gras, veel rotstekeningen en spectaculaire zandduinen.

Dat is een korte samenvatting van wat ik gezien heb.

Om dit te kunnen zien, is deze wijze van reizen en kamperen, de enige mogelijkheid. Zeker primitief en ook zeker mijn allerlaatste keer in een tent.

Ik heb echt genoten van de natuur, dit is echt wel een stukje unieke wereld.

Van 6 tot en met 10 november heb ik deze zandbak rondgedoold. Vier nachten in de tent, goed verzorgd, dat wel, maar geen kampeerderij meer voor mij, of het moet een Afrikaanse safaritent met wc en douche zijn.

In de loop van vanmorgen ben ik weer afgeleverd bij een hotel. Nadat ik de kamer in kon, eerst onder de douche. Ik zag een behoorlijke hoeveelheid zand in het doucheputje verdwijnen.

Het zat overal. Maar goed, ik ben weer schoon en Salah haalt met om 01:30 uur op om me naar het vliegveld te brengen. De vlucht gaat om 04:15 uur. Het is 1502 km vliegen, met de auto is het 2163 km.

In Algiers weer naar 'mijn' hotel****, maar nu ook heeeeel blij met het **hotel in Djanet.