Tokio

Een ding is zeker, Tokio is een schone stad.er ligt nergens troep, geen grafitti en ook geen peuken. Roken op straat is verboden. Zo af en toe zie je een container staan, waarin gerookt mag worden.

Ook de metro is smetteloos schoon.

En zo begon mijn dag ook ongeveer.

Maar eerst nog even naar gisteren. Heerlijk (westers) gegeten en de stokjes konden worden ingeruild voor 'normaal' bestek.

Franse uiensoep, gevolgd door een gegrilde zalmfilet. Van het huis een Japanse thee, die weer gevolgd werd door een bakkie koffie op eigen kosten.

Om kwart over negen gaan slapen en om kwart over zeven weer wakker. Had het blijkbaar even nodig.

Ontbijtbuffet. Ook de roereieren met bacon ontbraken niet, ook hier kon je de westerse ingrediënten moeiteloos vinden.

Jullie zullen begrijpen, dat ik een goede indruk van dit hotel heb.

Na het ontbijt naar het metrostation gelopen. Was maar vijf minuten.

Halte bij het keizerlijk paleis eruit. Station Otemachi. Natuurlijk de verkeerde uitgang. Ik wist toen nog niet, hoe je kon zien welke uitgang het handigst is, nu wel.

Maar ik kwam wel langs een uitloper van het fort, ook omringd met water. Niemand te zien.

Uiteindelijk de weg overgestoken om via een brug binnen de muren te komen. Bleek alles gesloten te zijn. In mijn boek stond dat een klein gedeelte van de tuin op maandag gesloten was, maar niet dus.

Voor de zekerheid nog even naar een andere gate gelopen maar ook die was dicht.

Even op een muurtje gaan zitten, om te kijken hoe ik met de metro naar de Meiji Jingu Shrine kon komen. Vanuit Otemachi vertrekt ook de groene lijn en bij halte C03 moet je eruit. Otemachi is C11.

Iets voor halte C05 kwam ik er achter, dat ik mijn telefoon kwijt was. De schrik sloeg me op het hart. Wat nu?

Toch maar eruit en terug. Stuk lopen en 50! minuten later was ik weer bij het muurtje waar ik gezeten had. En mijn telefoon lag er nog net zo. Ongelofelijk. Ik had al wat gelezen over hoe eerlijk Japanners zijn en dit is voor mij dan het bewijs, dat dat ook echt zo is.

Terug naar de metro en opgelucht naar C03.

Om bij de schrijn te komen, moest er een stukje gelopen worden. Samen met nog vele anderen.

Meiji-schrijn is een Shinto-heiligdom in Shibuya , Tokio , dat is gewijd aan de vergoddelijkte geesten van keizer Meiji en zijn vrouw, keizerin Shōken . Het heiligdom bevat niet het graf van de keizer, dat zich bevindt in Fushimi-momoyama , ten zuiden van Kyoto .

Na de dood van de keizer in 1912 nam de Japanse Rijksdag een resolutie aan om zijn rol in de Meiji-restauratie te herdenken . Een irissentuin in een gebied van Tokio waar keizer Meiji en keizerin Shōken bekend waren om te bezoeken, werd gekozen als locatie voor het gebouw. De bouw begon in 1915 onder Itō Chūta en het heiligdom werd gebouwd in de traditionele nagare-zukuri -stijl, waarbij voornamelijk Japanse cipressen en koper werden gebruikt. De bouw van het heiligdom was een nationaal project, waarbij jeugdgroepen en andere burgerverenigingen uit heel Japan werden gemobiliseerd, die arbeid en financiering bijdroegen. Het belangrijkste hout kwam uit Kiso in Nagano en Alishan in Taiwan, toen een Japans grondgebied, waarbij materialen werden gebruikt uit elke Japanse prefectuur , waaronder Karafuto , Korea , Kwantung en Taiwan . De kosten van de bouw werden in 1920 geschat op ¥5.219.000 (ongeveer 26 miljoen dollar vandaag de dag), ongeveer een kwart van de werkelijke kosten als gevolg van de gedoneerde materialen en arbeid.

Het werd officieel ingewijd op 3 november 1920, voltooid in 1921, en het terrein was officieel voltooid in 1926. Het binnenvolume van het heiligdomcomplex was bij de oorspronkelijke bouw 650 tsubo (1 tsubo is gelijk aan 3,3 m2). Tot 1946 werd het Meiji-heiligdom officieel aangewezen als een van de Kanpei-taisha, wat betekent dat het in de eerste rang stond van door de overheid gesteunde heiligdommen.

Van het gebouw, waar de schrijn in staat mochten geen foto's gemaakt worden. Is me toch gelukt.

Teruggelopen naar de ingang, waar ook de metro stopt. Via de Ginza lijn naar station Shibuya. Daar bevindt zich het beroemde kruispunt met het diagonaal over de kruising lopende zebrapad.

Vlak daarbij een standbeeld van een hond. Deze hond kwam gedurende tien jaar naar deze plek, nadat zijn baasje daar was overleden. Massa's mensen in de rij om met het beestje op de foto te gaan.

Ik ben het kruispunt een paar keer overgestoken en ben terug gelopen naar de metro. Bleek lijn F kapot.

Weer een eind lopen (37°C) naar de Ginza lijn. Bij G05 eruit en over naar lijn M om naar Shinjuku te gaan. Maar de fut was er wat uit en ben met een andere ijn, terug gegaan naar het station, waar ik vanmorgen begon.

Klein stukje lopen nog en om kwart voor vijf weer in het hotel.

Morgen eerst maar weer naar het keizerlijk paleis, daarna naar de wijk Asakusa.