Nagasaki

Na een goede nachtrust (ik werd om kwart voor negen wakker) en een lekkere douche, ben ik in het hotel gaan ontbijten. Hier weer een normale prijs voor het ontbijt.

Auto gepakt en naar het Atoombom museum gereden. Nou, met de auto ergens een parkeerplaats zien te krijgen, bleek lastig. Ik was er gauw klaar mee en heb de auto weer bij het hotel neergezet en ben met de taxi naar het museum gegaan. Niks geen stress en ik werd voor de deur afgezet.

Ook in dit museum, over de gevallen atoombom, drie dagen na die van Hiroshima, worden alle ins en outs van deze gebeurtenis uitvoerig belicht. Toch allemaal net wat minder mooi, maar de verschrikkingen van zo'n (plutonium)bom worden ook hier in alle openheid vertoond. De loop naar het moment en de uitwerkingen op mens en omgeving en welke invloed de atoombommen hebben gehad op de wereldpolitiek, dat wordt ook hier chronologisch in beeld gebracht.

Niet ver daar vandaan de plek waar 500 m boven het aardoppervlak deze tweede A-bom ontplofte. Daar staat een monument en ook een stukje gevel van de, toen, grootste kathedraal in Azië.

De kathedraal is uiteindelijk weer opgebouwd.

Vandaar doorgelopen naar het Peace Park.

Daar een mooie fontein waar het water omhoog spuit in de vorm van een duiven vleugel.

Ook een beeldhouwwerk van Peter de Jong, welke door de gemeente Middelburg is geschonken aan zusterstad Nagasaki.

Trouwens, heel veel geschonken beelden van oa. de DDR en Tjechoslovakije.

Aan het einde van het park een groot beeld van een man, die moet uitstralen: dit nooit weer.

Vandaar zevenhonderd meter lopen naar de kathedraal.

De kathedraal van de Onbevlekte Ontvangenis, is een rooms- katholieke kathedraal in Motoomachi, Nagasaki , Japan.

In 1865 ontdekte de Franse priester Bernard Petitjean dat bijna alle dorpelingen van Urakami christen waren. Zelfs toen was het christendom nog steeds verboden voor de lokale bevolking; de herontdekte Kakure Kirishitan (verborgen christenen) werden vervolgd door de toenmalige centrale overheden. Tussen 1869 en 1873 werden meer dan 3600 dorpelingen door de nieuwe regering in ballingschap verbannen . Tijdens hun ballingschap stierven er 650. De vervolgden keerden na zeven jaar ballingschap in 1873 terug naar hun geboortedorp en besloten hun eigen kerk te bouwen.

De bouw van de oorspronkelijke Urakami-kathedraal, een bakstenen neoromaans gebouw, begon in 1895, nadat een langdurig verbod op het christendom was opgeheven. Ze kochten het land van het dorpshoofd waar twee eeuwen lang de vernederende verhoren hadden plaatsgevonden. Bij de jaarlijkse " fumi-e "-verhoren moesten de aanwezigen op een icoon van de Maagd Maria of Jezus staan. Ze vonden de plek toepasselijk gezien hun herinnering aan de lange vervolging. De bouw van het gebouw werd gestart door pater Francine en voltooid onder leiding van pater Regani. De twee spitsen aan de voorkant waren 64 meter hoog en werden gebouwd in 1875. Na de voltooiing in 1925 was het, tot aan de verwoesting in 1945, het grootste christelijke bouwwerk in de regio Azië-Pacific.

De atoombom die op 9 augustus 1945 op Nagasaki viel , ontplofte in Urakami op slechts 500 m (1640 ft) van de kathedraal, waardoor deze volledig werd verwoest. Omdat het feest van Maria-Tenhemelopneming (15 augustus) nabij was, werd er die dag een mis gehouden die goed werd bezocht. De resulterende instorting en hittegolf verassingen, bedolven alle aanwezigen in de kathedraal. De verwoesting van de kathedraal trof de religieuze gemeenschap van Nagasaki het hardst, omdat zij het zagen als een verlies van spiritualiteit. Het had zo'n impact dat de bekende toneelschrijver Tanaka Chikao zijn meest succesvolle toneelstuk, Head of Mary , schreef over de pogingen van christenen in Nagasaki om hun geloof te herstellen door de Maagd Maria te herbouwen.

Eind jaren vijftig is de kathedraal herbouwd.

Bij de kathedraal weer een taxi aangehouden en die heeft me naar Dejima gebracht.

Daar een stukje Hollandse geschiedenis.

Dejima, was een kunstmatig eiland voor de kust van Nagasaki , Japan , dat diende als handelspost voor de Portugezen (1570-1639) en later de Nederlanders (1641-1858). Gedurende 220 jaar was het de centrale doorgang voor buitenlandse handel en culturele uitwisseling met Japan tijdens de isolationistische Edo-periode (1600-1869), en het enige Japanse gebied dat openstond voor westerlingen.

Met een oppervlakte van 120 m × 75 m,ontstond Dejima in 1636 door een kanaal te graven door een klein schiereiland en dit met een bruggetje met het vasteland te verbinden. Het eiland werd aangelegd door het Tokugawa-shogunaat , wiens isolationistische beleid erop gericht was de bestaande sociaal-politieke orde te behouden door buitenstaanders de toegang tot Japan te ontzeggen en de meeste Japanners te verbieden het land te verlaten. Dejima huisvestte Europese kooplieden en scheidde hen van de Japanse samenleving, terwijl het tegelijkertijd lucratieve handel met het Westen mogelijk maakte.

Na een opstand van voornamelijk katholieke bekeerlingen werden de Portugezen in 1639 verdreven. De Nederlanders werden in 1641 naar Dejima overgebracht, onder strengere controle en toezicht, en gescheiden van de Japanse samenleving. De openlijke beoefening van het christendom werd verboden en de interacties tussen Nederlandse en Japanse handelaren werden streng gereguleerd, waarbij slechts een klein aantal buitenlandse handelaren in Dejima van boord mocht gaan. Tot halverwege de 19e eeuw waren de Nederlanders de enige westerlingen met toegang tot de Japanse markten. Dejima speelde bijgevolg een sleutelrol in de Japanse beweging van rangaku (Nederlands leren) , een georganiseerde wetenschappelijke inspanning om de Nederlandse taal te leren om de westerse wetenschap, geneeskunde en technologie te begrijpen.

Nadat het Verdrag van Kanagawa in 1854 een precedent had geschapen voor een volledigere openstelling van Japan voor buitenlandse handel en diplomatieke betrekkingen, onderhandelden de Nederlanders in 1858 over een eigen verdrag , dat een einde maakte aan de status van Dejima als exclusieve handelspost en het belang ervan aanzienlijk verminderde. Het eiland werd uiteindelijk door landaanwinning opgenomen in de stad Nagasaki . In 1922 werd de "Nederlandse Handelspost van Dejima" aangewezen als een Japanse nationale historische locatie , en in de 21e eeuw worden er nog steeds inspanningen geleverd om Dejima als eiland te herstellen.

Het voormalig eilandje is nu ingericht als museum.

Hierna ben ik teruggegaan naar het hotel. Opfrissen, dinertje scoren en de voorbereidingen treffen voor morgen.

Eerste met de auto naar Fukuoka, daar deel huurauto inleveren en aansluitend een vlucht naar Tokio. In de buurt van het vliegveld een overnachting en zaterdag de terugvlucht.